BALET  KLASYCZNY

- lekcja baletu klasycznego składa się z ćwiczeń przy drążku i na środku sali. Ćwiczenia przy drążku służą rozgrzaniu całego ciała, wykształceniu prostej, sprężystej postawy, wzmocnieniu mięśni i ścięgien, wyrobieniu techniki nóg poprzez ich energiczną pracę, wyrobieniu umiejętności podnoszenia nóg i rozciągnięciu. Intensywnej pracy nóg towarzyszą przegięcia korpusu i nieskomplikowana praca rąk. Ćwiczenia na środku sali przechodzą od prostych pokrewnych ćwiczeniom przy drążku do bardziej skomplikowanych łączonych z rozmaitymi krokami, obrotami, piruetami i urozmaiconą pracą rąk. Ostatni etap lekcji wypełniają skoki – od małych skakanych niemal w miejscu do dużych łączonych w kombinacje przestrzenne. Ćwiczenia realizowane na lekcji baletu prowadzą do wypracowania estetyki, stylu i techniki ruchu służącej komponowaniu tańca zwanego baletem klasycznym.

 
BARRE AU SOL

- to rodzaj gimnastyki składającej się z ćwiczeń wykonywanych w rozmaitych pozycjach siedzących i leżących; łączą one technikę baletu klasycznego, jogę, ćwiczenia Pilates’a i elementy techniki tańca współczesnego. Barre au sol przy odciążeniu stóp, stawów skokowych i kolanowych, a także odciążeniu kręgosłupa znakomicie wypracowuje elastyczność całego ciała, wzmacnia przywodziciele, mięśnie nóg i tułowia; służy wszechstronnemu rozciąganiu, wyrabianiu świadomości ruchu i koordynacji, wyrabianiu umiejętności izolowania ruchów poprzez realizację niezależnych ruchowo ćwiczeń poszczególnych części ciała.

 
TANIEC WSPÓŁCZESNY - lekcja tańca współczesnego składa się z ćwiczeń wykonywanych głównie na środku sali (sporadycznie przy drążku) w różnych pozycjach na stojąco i w parterze ze stopniowym narastaniem trudności i dynamiki ruchu, aż do łączenia kroków w dłuższe sekwencje przestrzenne. Ćwiczenia charakteryzują się ogromną swobodą w ich doborze i komplikowaniu, a służą wyrabianiu gibkości, płynności ruchu, jego ciągłości i obszerności oraz pracy z oddechem. Ruch przybiera różną dynamikę i odbywa się w różnych płaszczyznach wykorzystując ruchy koliste i ósemkowe. Taniec współczesny dążąc do plastycznej dynamiki ciała czerpie inspiracje z ruchu naturalnego ewoluując w stronę bogactwa form i swobody ich przekształceń; angażuje całe ciało i umysł wyrażając emocje i przemyślenia współczesnego człowieka.

 
MARTA GRAHAM - w latach 40tych opracowała własną technikę tańca, która bazuje na: contraction – ruchu dośrodkowym, kurczącym mięśnie; release – ruchu wydłużającym, controlled falls – kontrolowane upadki, zejścia na podłogę. Technikę tę cechuje uwarunkowana oddechem koordynacja i dynamika ruchów, duża ekspresja, uwolnienie od reguł klasycznych, ale włączenie niektórych elementów techniki tańca klasycznego, włączenie naturalnych ruchów człowieka jak chód, bieg, skok, wyrażanie ciałem stanów wewnętrznych, pójście w stronę dramaturgii tanecznej.

 
JAZZ DANCE - czerpie z rozmaitych stylów tańca, dlatego lekcja łączy w sobie ćwiczenia baletu klasycznego, tańca współczesnego, jogi i akrobatyki, a także wplata elementy tańców afrykańskich, latynoamerykańskich i funky. Nieodłączne dla tańca jazzowego jest izolowanie ruchów (niezależne poruszanie różnymi częściami ciała), pulsacja ruchu, praca biodrami i ramionami w połączeniu z rozmaitymi komplikowanymi krokami, „ślizgami” (sidle), falami korpusu, obrotami, wymachami nóg, skokami i elementami akrobatycznymi. Sekwencje taneczne wypełniające końcowy etap lekcji wykorzystują ogólną sprawność tancerzy dla efektownych i urozmaiconych kombinacji dających wiele przyjemności i tancerzom i widzom.

FLAMENCO - taniec ten wymaga ogromnej dyscypliny ruchowej, nawet, gdy uczymy się jego swobodniejszej cygańskiej formy. Cechą nieodłączną i charakterystyczną flamenco jest wystukiwanie i akcentowanie rytmu podeszwami, palcami i piętami stóp, klaskanie i trzaskanie palcami, a także wygrywanie rytmu na kastanietach. Ruch odbywa się często w miejscu i wówczas pracy nóg towarzyszy giętka praca dłoni i całych rąk pracujących w ugięciu, lekkie przeginanie naprężonego korpusu, obroty na skrzyżowanych stopach, wyprężanie postawy, zatrzymania w pięknych pozach i dodawana często w przypadku kobiet praca szerokiej spódnicy lub wachlarza. Lekcja tańca flamenco dąży do wypracowania techniki uderzeń stopami, gestykulacji i ornamentyki rąk, klaskania w dłonie z towarzyszeniem ruchu, a także niezbędnego dla tego tańca wyniosłego wyrazu dającego wrażenie kipiącego wewnętrznego temperamentu.

 
FUNKY - wymaga dużego poczucia rytmu i umiejętności transponowania go na własne ciało. Bazując na naturalnych możliwościach i przeciętnym zakresie ruchu dąży do jego zdynamizowania i zagęszczania. Właściwe dla stylu fundy jest stosowanie rotacji stóp, odwodzenia i przywodzenia ugiętych kolan, akcentowanie ruchu biodrami, izolacje, pulsacje i impulsy ruchowe, praca barków i ugiętych rąk w różnych płaszczyznach, szybkie zmiany kroków w koordynacji ze zmienną pracą rąk. Taniec stanowi wieloelementową całość krótkich, często szybko po sobie następujących ruchów; angażuje całe ciało dla przekazania rytmu; nie wymaga zbyt wiele przestrzeni.

 
LATYNO - w ramach tańców latynoamerykańskich uczona jest cha-cha, samba, rumba, jive oraz na życzenie uczestników salsa i merengue. Na zajęciach po rozgrzaniu stóp, nóg, rozluźnieniu i rozkołysaniu bioder przechodzi się do przyswajania kroków zgodnie z muzyką danego stylu. W tańcach latyno akcentuje się specyficzny rytm silną akcją nóg i dostosowuje do tego ruch bioder. Podstawowe kroki są komplikowane rotacjami stóp i zgięciami kolan, lekkim unoszeniem nóg, wysunięciami, ósemkami lub kołami bioder, falami korpusu, obrotami. Kroki łączone są w coraz dłuższe przestrzenne sekwencje taneczne służące prawdziwemu, żywiołowemu wytańczeniu się.

 
! Na naukę tańca latyno można do STUDIA przychodzić samemu, gdyż uczymy kroków w rozmaitych ich odmianach łącząc je w choreografię wykonywaną indywidualnie.

 
TANIEC BRZUCHA - to taniec orientalny bazujący na ruchach bioder i mięśni brzucha, którym towarzyszą wymowne ruchy ramion, dłoni i głowy oraz tajemnicze spojrzenie. Podczas zajęć pracuje się nad uzyskaniem miękkości nóg, rozkołysaniu bioder, wypracowaniu mięśni brzucha, uelastycznieniu tułowia i rąk. Ruch jest silnie związany z rytmem zmiennym i zróżnicowanym – w zależności od muzyki ruchy mogą być energiczne i ostro akcentowane lub łagodne i miękko falujące. Taniec brzucha tańczony jest głównie przez kobiety - niezależnie od wieku - a rozwija nie tylko grację i koordynację, ale również wprawia w dobre samopoczucie.

AFRO

- wywodzi się z plemiennych symbolicznych często kroków ludów afrykańskich. Kroki są surowe i naturalne, bazują na małych podskokach lub przeskokach i płaskim przytupywaniu lub energicznemu stawianiu stopy; ruch odbywa się na miękkich, ugiętych kolanach, ciało bywa rozkołysane, ruchy tułowia i bioder przechodzą często w dynamiczne impulsy lub izolacje, a ręce wykonują ruchy faliste lub okrągłe przypominające ruch ptasich skrzydeł. Taniec stara się oddać pewien prymitywizm natury ludzkiej, jest sposobem na wyzwolenie energii w ramach naturalnie drzemiących w każdym możliwości ruchowych i poczuciu rytmu.

 
LATYNO-JAZZ, AFRO-LATYNO, AFRO-JAZZ - to style taneczne, które łącząc elementy właściwe dwóm kierunkom tworzą nową jakość ruchową dającą możliwość ciekawej konfiguracji kroków i figur.

 Hanna Kamińska – kopiowanie zabronione